é
o
a
se
e
no
de
ben
l
m
vegnuo
angoscia
ghe
n
vento
veie
peuan
insciâ
fòscia
poemmo
ëse
d
aggiutto
tra
doe
case
gh
un
erboo
tiggio
vegio
erto
stanni
apreuvo
à
sta
cösa
pe
piaxei
quarto
meise
dito
arvî
boña
settemaña
son
incadenæ
i
erboi
persoña
quæ
parlavimo
nòstro
professô
ô
faian
